Interview

Van een pakje appelpulp naar zinvolle verandering

Hadewych Kuiper van Triodos Investment Management over geld dat werkt voor mens en natuur, leiden met een dunne huid en vrouwelijk leiderschap in een mannenwereld.

Portret van Floris Alberse

In gesprek met Hadewych Kuiper

Hoe verander je de financiële sector zodat geld bijdraagt aan het welzijn van mens en milieu? Hadewych Kuiper (54) doet het al 18 jaar vanuit Triodos Bank. Ze is lid van de directie van Triodos Investment Management en verantwoordelijk voor de investeringen. ‘We laten elke dag zien dat verandering mogelijk is.’ Ik spreek haar voor de research van mijn boek Leidinggeven met liefde voor het leven.

Hadewych ontvangt me in de grote, lichte ontvangstruimte van het bankkantoor in Driebergen. ‘Zo buiten, zo binnen,’ zegt ze met een lach, terwijl ik kijk naar het hout, het vele glas met het landgoed eromheen, de ronde vormen van het gebouw, het warme leemstucwerk aan de muren, de kunst aan de muur. Wat een heerlijke plek om te zijn.

‘Onze visie laten we overal in doorklinken,’ gaat Hadewych verder. ‘Dit is gebouwd met zoveel mogelijk natuurlijke materialen en ontworpen om de ontmoeting tussen mensen te stimuleren. Veel mensen voelen zich hier meteen thuis.’ Terwijl we bij de zelfservice bar een drankje nemen, zegt ze: ‘Het treinstation is dichterbij dan de parkeerplaats voor auto’s: 1 minuut versus 3 minuten lopen. Leuk hè?’

Dit gebouw is dus in lijn met jouw toekomstdroom voor onze hele samenleving?

‘Ja, we bouwen aan een samenleving en economie waarin de kwaliteit van leven voorop staat, waarin mensen naar elkaar omkijken en we goed omgaan met de rest van de natuur. Onze visie op geld sluit daarbij aan: laat geld werken op de plekken waar het er echt toe doet. Dat is praktisch prima uitvoerbaar.’

Waar gebruiken jullie het geld precies voor?

‘We zetten het geld aan het werk in de reële economie: de economie waar “echte” dingen gemaakt worden in plaats van waar geld met geld gemaakt wordt. In die reële economie zitten de ondernemers met een duurzame visie, bedrijfsplan en een hoop daadkracht. Waar deze ondernemers naar zoeken zijn investeringen, zodat ze echt aan de slag kunnen. Wij beoordelen hun plannen op basis van drie criteria: de impact op mens en natuur, het risico en het rendement. We financieren bijvoorbeeld Nederlandse ondernemers die aan de opslag van energie in batterijen werken. We financieren financiële instellingen in Azie en Afrika die microkredieten verstrekken aan lokale ondernemers, die vaak met een relatief klein bedrag een betere kwaliteit van leven krijgen: onafhankelijker en weerbaarder.’

Inspireren jullie de rest van de financiële wereld met de wijze waarop jullie bankieren?

‘Ja, dat is in ieder geval onze bedoeling. We finance change and we change finance: we financieren de verandering en veranderen de financiële sector.’

Persoonlijke drijfveer

Je studeerde in de jaren ’90 bedrijfskunde in Rotterdam en werkte daarna als consultant. Combineerde je ondernemerschap toen al met rechtvaardigheid en duurzaamheid?

‘Nou, m’n idealen van rechtvaardigheid en duurzaamheid heb ik van huis uit meegekregen. In m’n studie bedrijfskunde leerde ik helemaal niets over de desastreuze invloed van het traditionele bedrijfseconomische wereldbeeld op onze samenleving en de planeet. Ik zag bij mede-studenten dat ze er ook niet mee bezig waren.

‘Ik ben na m’n studie in de consultancy gaan werken. Ik adviseerde bedrijven over hun strategie en heb dat altijd gedaan vanuit de visie dat een succesvol bedrijf goed is voor zijn klanten en omgeving, ook op de lange termijn. Veel familiebedrijven keken er toen gelukkig ook zo naar.

‘Veel collega-consultants stonden er anders in, die keken meer vanuit het bedrijfskundige kader zoals we dat geleerd hadden: korte termijn winstmaximalisatie zonder al te veel te kijken naar de gevolgen ervan voor mens en milieu.’

Heb je zelf ook wel eens de aantrekkingskracht ervaren van het kortetermijn-wereldbeeld?

‘Ja, zeker,’ Hadewych lacht. ‘Ik denk aan het moment waarop ik gevraagd werd voor een opdracht van een paar maanden in Azië. Het leek me geweldig om daar voor een tijd te gaan wonen. Het bleek een opdracht bij een tabaksfabrikant te zijn. Tja… Dat was een gewetensvraag. M’n persoonlijke wens en m’n verantwoordelijkheidsgevoel voor de impact op het geheel. Ik heb toen bedankt voor de interessante internationale opdracht, die voor veel mensen een droomklus zou zijn.’

Heb je toen over vakgenoten die dit werk wel deden gedacht: “Waar is jullie morele kompas?”

‘Ik probeer altijd met compassie naar mensen te kijken, zodat ik zo goed mogelijk kan waarnemen wat er speelt en wat de belangen zijn. Natuurlijk deed het me wel even pijn. Ik verbaasde me misschien wel steeds vaker over collega’s die andere afslagen namen. Ik herinner me wel een dieptepunt. In mijn sector werd elk jaar een prijs uitgereikt voor de innovatie van het jaar. Weet je waar die prijs voor uitgedeeld werd? De uitvinding van het pakje appelpulp in een plastic verpakking om te verkopen bij benzinepompen langs de snelweg.’

Je kijkt er heel vies bij.

‘Ja, nou, dat hapje was best lekker, hoor, maar het slaat natuurlijk nergens op: een appel pluk je van de boom en kun je zo eten. Het is zo onzinnig om het in een fabriek in een plastic verpakking te doen. Dat is geen toegevoegde waarde, het is zelfs ongezonder, en is in mijn ogen dus ook geen innovatie.’

Wat is innovatie dan wel?

‘Innovatieve producten en diensten voorzien in een werkelijke behoefte van mensen, van de maatschappij of van de aarde.’

Dus toen werd je bankier…

Hadewych lacht. ‘Ja, bankier bij Triodos, de bank die in 1980 opgericht werd om aan zinvolle veranderingen van onze economie te werken.’

Nu beheer je 6 miljard aan investeringsgeld.

‘Ja, samen met m’n collega’s investeren we het geld dat onze klanten beleggen in onze fondsen. We investeren dat in bijvoorbeeld hernieuwbare energie, eerlijke grondstoffen en gezond voedsel, waarmee we ook nog eens gezonde financiële rendementen behalen.’

Ik sprak onlangs over sociale en duurzame verandering met een voormalig CEO van een andere, veel grotere bank. Zijn boodschap over Triodos was: de bank heeft een mooie missie, het is alleen niet schaalbaar. Er zouden simpelweg te weinig groene, sociale bedrijven zijn om in te investeren. Om de omvang van Triodos in perspectief te plaatsen in het Nederlands bankenlandschap: Triodos heeft een omzet van zo’n 550 miljoen euro, terwijl ING, ABN en Rabobank een totale omzet hebben van 45.000 miljoen euro. Heeft hij een punt?

‘Het verschil in omvang is helder, maar voor de rest kijk ik er anders naar.’ Hadewychs ogen gaan glunderen: ‘Er zijn meer dan genoeg investeerbare duurzame bedrijven. Het probleem zit juist bij het flinke aantal grote bedrijven waar je relatief makkelijk in kunt investeren met een goed financieel rendement, maar die een negatief effect hebben op mensen of onze leefomgeving. Wat zou er gebeuren als we met elkaar besluiten dat we die niet meer financieren? Dat is een enorme prikkel voor ondernemers om winstgevende groene en sociale bedrijven te starten en al bestaande bedrijven grondig te veranderen. Stoppen bij de observatie dat er te weinig bedrijven zijn om in te investeren, vind ik dan te makkelijk. Dan onderschat je de rol die geld en daarmee de financiele sector kan spelen bij deze maatschappelijke en economische transitie. Daar zou ik graag met deze oud-CEO in gesprek over gaan. Het vraagt natuurlijk wel kennis en ervaring om de juiste bedrijven te selecteren. Daar hebben we 40 jaar ervaring in opgedaan en kennis in opgebouwd. Die kennis delen we graag, zodat andere banken ons model kunnen overnemen.’

Vind je de financiële wereld te behoudend?

‘Ja. Ik vind het treurig dat mijn zoon, die nu econometrie studeert, nog steeds die oude economische modellen moet leren, zonder dat erbij vermeld wordt dat juist die modellen ervoor gezorgd hebben dat we onze samenleving en de aarde naar de vernieling helpen. Er zijn alternatieve modellen beschikbaar. Kijk bijvoorbeeld naar de donuteconomie van Oxford-hoogleraar Kate Raworth. Laten we onze economie alsjeblieft in rap tempo laten functioneren onder de planetaire bovengrenzen en boven de sociale ondergrenzen. Dat kan. We laten elke dag zien dat het mogelijk is.’

Een dunne huid als kracht

Triodos verandert het systeem en stuit daarbij op uitdagingen, bijvoorbeeld op woedende mensen. De afgelopen jaren was er namelijk gedoe rondom de bedrijfsstructuur van Triodos met certificaathouders. Triodos werd in 1980 opgericht om vooral niet de beurs op te gaan, omdat het dan ten prooi zou kunnen vallen aan de grilligheid van de vrije markt die uit is op winstmaximalisatie die ten koste kan gaan van bedrijfsmissies. Triodos wilde daarom steward owned zijn: van zichzelf en niet te verkopen. Om geld op te halen, gaf het certificaten uit. Tijdens de coronapandemie wilden veel certificaathouders van hun certificaten af. Dat kon de bank alleen niet faciliteren, waarna het bestuur besloot om het handelssysteem in certificaten stil te leggen. Het bestuur haalde zich daarmee de woede op de hals van een groep certificaathouders, die wilden beschikken over hun geld. Hadewych was geen deel van het bestuur, ze trad in 2022 toe tot de directie van Triodos Investment Management, en was daarmee op de achtergrond betrokken.

Het bestuur werkte aan een oplossing, waarbij toenmalig CEO Jeroen Rijpkema (nu is dat Marcel Zuidam) het dossier onder zijn hoede nam. Heb je de woede gemerkt?

‘Zeker. Ik weet nog goed dat ik naar een vergadering ging met certificaathouders. Toen ik daar aankwam stond er een groep mensen buiten flyers uit te delen. Ik voerde een gesprekje met één van de actievoerders. Hij was vriendelijk naar me en was heel boos op het bestuur. Op een gegeven moment zei ik tegen hem: weet je dat ik naast certificaathouder ook in het leiderschapsteam zit? Toen gebeurde er iets wat ik m’n leven niet vergeet. De blik in z’n ogen werd zo koud, zo ijzig. Hij brak het gesprek abrupt af. Dat vond ik lastig, omdat ik juist sta voor het vinden van oplossingen in verbinding met elkaar. Dat begint met vragen, luisteren, doorvragen.’

Ik zie meer leiders die steeds vaker te maken krijgen met ongefilterde emoties van mensen. De open lijnen tussen mensen lijken in deze tijd sneller te verdwijnen.

‘Volgens mij is het kenmerkend voor de tijd waarin we leven. Ook binnen Triodos zijn mensen soms boos over beslissingen, bijvoorbeeld bij reorganisaties. Ik blijf me inzetten voor een communicatie met juist wel de lijnen open. Het helpt dat ik geen dikke huid heb en gevoelig ben voor hoe mensen iets ervaren. Dominante leiders hebben vaak wel een dikke huid gekregen en laten emotionele reacties snel van zich afglijden. Ze maken zich minder druk, terwijl ik me juist wel druk maak. Zo’n ongefilterde emotie van die certificaathouder laat me dan ook niet koud. In mijn leiderschap zit ik minder op dominantie en macht, en meer op verbinden met duidelijkheid en vriendelijkheid, menselijkheid. Dan is “geen dikke huid” misschien niet altijd handig voor mezelf, maar in mijn leiderschap juist een kracht. Ik wil de ander zien, ik wil luisteren en doorvragen. Ook al is het soms lastiger, het levert meer op.’

Hoe doe je dat als leider: openstaan voor de meningen en gevoelens van anderen? Hoe creëer je een bedding voor alles wat er in mensen leeft, zodat die gevoelens misschien ook kunnen transformeren tot een positieve energie?

‘Door eerst te leren hoe emoties werken bij jezelf, dus door emotioneel volwassen te worden. Ik heb veel gehad aan een leiderschapsprogramma dat Triodos me jaren geleden aanbood. Daar pluk ik nog steeds de vruchten van, doordat ik veel over mezelf leerde en hoe ik me beweeg in het contact met anderen. Het programma bracht een diepgaande persoonlijke ontwikkeling bij me teweeg.’

Waarin ontwikkelde je je?

‘Ik stelde me vroeger superrationeel, prestatiegericht en doelmatig op. Als ik naar het werk ging, liet ik mijn gevoelens thuis achter en werkte ik vooral vanuit mijn hoofd. Ik ontdekte langzamerhand dat collega’s me soms hard en resultaatgericht vonden en de verbinding met me miste. Daar schrok ik van, omdat ik eigenlijk van binnen een rijke gevoelswereld heb en die verbinding juist graag wilde. Ik had tot dan toe alleen niet geleerd hoe ik daarbij kon komen en hoe ik dat kon laten zien aan anderen.’

Hoe kwam het dat je niet bij je gevoel kon komen?

‘Het is deels aard van het beestje, vermoed ik, en in een zakelijke werkomgeving leerde ik dit niet in te zetten. M’n sensitiviteit is voor een deel ook te herleiden tot de scheiding van m’n ouders toen ik tien was. Ergens heb ik toen de conclusie getrokken, zo jong als ik was, dat mijn gevoelens er beter niet konden zijn. Toen ik hierbij stilstond in dat leiderschapsprogramma, kwam er ruimte mijn gevoelens van toen alsnog te uiten. En m’n overtuiging te herschrijven: gevoelens zijn juist wel welkom. Ik ben zo blij dat ik dat geleerd heb. In diezelfde periode werd ik moeder van twee kinderen, wat ook meespeelde om emotioneel volwassen en zelfbewuster te worden. Al met al kwam ik erachter dat ik sensitief ben. Dat helpt me nu ook in m’n leiderschap, omdat ik gevoelens bij anderen sneller herken en soms benoem. Ik zet mijn eigen gevoeligheid dus in bij mijn werk. Dat maakt het werk leuker, completer. Mensen voelen zich meer gezien. We bestaan immers niet alleen uit ons hoofd, maar we hebben ook een hart en handen. Het gaat om denken, voelen en doen. Ik zit nu beter in m’n vel en ben een prettiger en effectiever leidinggevende.’

Topvrouw in een mannenwereld

Tijd voor koffie. We lopen naar de bar waarbij we verschillende collega’s van Hadewych tegenkomen. Wat me opvalt is dat het voornamelijk mannen zijn. Ja, de financiële wereld verandert gestaag, maar er werken nog steeds meer mannen dan vrouwen, ook in de top. Het zou zich zomaar kunnen weerspiegelen in de cultuur van de sector, waarbij waarden prevaleren die we vaak zien als ‘mannelijke waarden’: lineaire groei, altijd willen winnen, korte termijn handelen, heel veel werken, weinig gevoel, weinig empathie. Zie bijvoorbeeld de fascinerende tv-serie Industry, die veel van die dynamieken zichtbaar maakt in een meeslepend verhaal.

Merk je dat de financiële sector nog steeds gedomineerd wordt door ‘mannelijke’ normen?

‘Triodos is natuurlijk anders dan veel andere financiële instellingen, omdat we vanaf de oprichting in 1980 waarden als solidariteit, menselijkheid en de lange termijn nastreven. Maar goed, ja, ik merk wel dat ik nog steeds in een mannenomgeving werk. Zonder dat ik daarbij wil generaliseren, maar heel veel werken is bijvoorbeeld wel een norm. Dat doe ik zelf ook.’

Hoeveel?

‘Ik begin ’s ochtends om 7 uur en eindig m’n werkdag meestal 11 of 12 uur later. Dat doe ik vijf dagen in de week en in het weekend probeer ik zo weinig mogelijk te werken, maar er is altijd nog wel wat door te lezen. Maandag om 10 uur is namelijk directievergadering, of woensdagochtend hebben we overleg met de investeringscommissie, waarbij we vaak meerdere lange investeringsvoorstellen beoordelen. Dat lukt doordeweeks niet. Het heeft natuurlijk ook te maken met m’n perfectionisme: ik wil alles supergoed doen.’

De Amerikaanse kunstenares Tricia Hersey trekt van leer tegen heel veel en hard werken. Ze ziet dat als deel van het patriarchale, kapitalistische systeem dat mensen als productiemiddelen ziet, waar alles uitgehaald moet worden.

‘Ja, ik heb niks tegen een beetje ambitie en je best doen. Maar ik heb wel een hekel aan termen als: “Alles uit jezelf halen.” Of: “Eruit halen wat erin zit,” zeker als het om mensen gaat.’

Hersey in de VS en auteur Clarice Gargard in Nederland pleiten voor meer rust nemen: rest is resistance. Want dan komen we bij onze menselijkheid en kunnen we bovendien stilstaan bij vragen als: “Doen we de goede dingen?” Hoe zie jij dit?

‘Ik ben het er helemaal mee eens en ik vind het in drukke tijden lastig om het toe te passen. Dat komt mede doordat er zoveel informatiestromen zijn die bovendien in zo’n rap tempo zoveel kennis produceren. Daardoor heb je al snel een achterstand. Ik ben zelf aan het leren om meer te leunen op de kennis van collega’s, dat hoort ook bij mijn rol. Ik vind dat nog wel lastig als perfectionist die graag de controle heeft.

‘Rust is belangrijker geworden voor me. Ik ben me er meer bewust van geworden dat ik dat nodig heb en het komt ook door mijn levensfase van de overgang. Waar ik voorheen altijd voor 200% energie had, is dat nu 100%. Het is een chemisch proces dat optreedt in je lijf, waar je geen invloed op hebt. Helaas begrijpt nog niet elke werkgever dat de overgang echt iets is om rekening mee te houden. Ik weet zeker dat we er op de werkvloer heel anders mee zouden omgaan als mannen ook in de overgang zouden komen.’

Je krijgt dus niet per se de steun die je misschien wel goed zou doen?

‘Ik ervaar geen gebrek aan steun, maar het is in ieder geval niet vanzelfsprekend dat vrouwen de aandacht krijgen die ze bijvoorbeeld in de overgang verdienen. Nu ikzelf in een leiderschapsrol zit, vestig ik daar de aandacht op en probeer het te benoemen. En ik neem de ruimte om goed voor mezelf te zorgen. In coronatijd ben ik bijvoorbeeld begonnen met dagelijkse yoga-oefeningen. Daar had ik eerst allerlei oordelen over, maar inmiddels ben ik fan van Yoga van Adriene. Echt fantastisch. Het helpt om me fit en zelfbewust te voelen.’

En de zelfzorg maakt je vast een betere leider…

‘Dat vind ik wel, ja. We zijn hier binnen de bank ooit begeleid door MIT-hoogleraar Otto Scharmer, bekend van Theory U. Hij zei: “The effectiveness of the intervention depends on the inner state of the intervenor.” Dit was echt een eyeopener voor mij: de erkenning dat je innerlijke staat van zijn, je zelfbewustzijn in het moment, maakt hoe effectief je interventie is. Op je werk of thuis, dat maakt niet uit. Goede zelfzorg is voor leiders dus elementair, zodat ik echt aanwezig ben, fysiek, mentaal, emotioneel. Dan kan ik er ook beter zijn voor andere mensen.’

Wat merken je collega’s daarvan?

‘Wat ik hoop is dat ze zich gezien en gehoord voelen door me. Dat zit in eenvoudige dingen. Ik begin vergaderingen graag met een korte rondje: hoe is het nu met je? Die oprechte interesse kan ik alleen opbrengen als ik genoeg rust in m’n hoofd en lijf ervaar. Als ik me gestresster voel, krijg ik de neiging om het alleen over de inhoud te hebben en de mensen over het hoofd te zien. Dat kan af en toe best, maar als dit te lang duurt, dan merk ik dat ik sneller in machtsstrijd met collega’s kom. Verharding in standpunten en gedrag liggen dan op de loer. Sommigen worden dominant, anderen trekken zich terug. Het is eigenlijk simpel: hoe beter het onderlinge menselijke contact, hoe beter de kwaliteit van de vergadering. De emoties lopen minder snel hoog op, er is minder frustratie en onbegrip, we vragen en luisteren meer en we voeren echt goede inhoudelijke gesprekken met betere besluiten.

‘Op heidagen doen we vaak een uitgebreidere check-in, soms met een meditatie erbij en een uitgebreidere bijpraat. We kijken elkaar wat langer in de ogen en ruimen soms wat zaken op. Ik zoek dus telkens de verbinding.’

Je hebt daarin een andere toon dan wat we de afgelopen jaren in de nationale en internationale politiek zagen gebeuren.

‘Ja, gelukkig wel. Trump in de VS, het politieke geruzie in Nederland: ze doen stoer en schreeuwen, maar volgens mij zijn ze daaronder zo onzeker. Ze verbloemen die onzekerheid met dominant gedrag: schreeuwen, overschreeuwen. Ze doen alsof ze alles weten. Het zou er zo anders uitzien als we elkaar meer vragen stellen, als we erkennen dat we dingen nog-niet-weten, als we meer luisteren. Dan kun je daarna doorpakken en moedige beslissingen nemen.’

Leiders van organisatie zijn cruciaal in hun voorbeeldgedrag. Hoe zorg je dat je het goede voorbeeld geeft?

‘Soms is verbinding maken moeilijker dan verharden en de ander overrulen. Ik denk dat dat voor veel mensen geldt. De verbinding maken vraagt nou eenmaal meer mentale en emotionele ruimte, omdat ik vraagstukken dan van verschillende kanten bekijk en werkelijk doorgrond en doorvoel wat er speelt. Neem het voorbeeld van de woedende demonstrant: het was makkelijker geweest om hem te negeren dan om werkelijk contact te maken, hem in de ogen te kunnen kijken en naar hem te luisteren. In m’n dagelijkse werk zijn de voorbeelden vaak minder heftig en emotioneel beladen, maar alsnog vraagt het wel om goed voor mezelf te zorgen, zodat ik dichtbij mezelf blijf en anderen kan zien.’

Is het toeval dat politici als Trump en Wilders weinig op hebben met verduurzaming en sociale rechtvaardigheid?

‘Dat denk ik niet. Het gaat bij hen over de korte termijn en over nu willen winnen. Dat gaat ten koste van andere mensen en van onze toekomst. De milieuschade wentelen ze af op toekomstige generaties, zodat nu de winsten gemaximaliseerd kunnen worden. Ze lijken weinig tot geen oog te hebben voor het lijden van mensen die buiten hun eigen groep vallen. Alsof ze leven en werken met een vernauwde blik en ze alleen zichzelf zien. Het is een wereldbeeld van winnen of verliezen, het één ten koste van het ander. Ik herken me meer in een wereldbeeld waar de beste uitkomsten win-win zijn.

Waar vind je steun als je zelf even vastloopt?

‘Dat gebeurt ook weleens, zoals bij bijna iedereen. Ik heb sympathie voor de struggle: in zekere zin prutsen we allemaal wat aan. Dat leerde ik al vroeg in m’n leven, toen ik met m’n moeder af en toe meeging naar haar werk in een psychiatrische inrichting, waar soms mensen waren die een paar maanden daarvoor nog een goede baan hadden en een prettig leven. Daar leerde ik dat welzijn niet vanzelfsprekend is en dit ons allemaal kan overkomen. We rommelen allemaal wat aan en we hebben elkaar nodig.

Hoe ga je om met de tegenwind in de duurzame sector?

‘Wat mij helpt is een fijne stabiele thuissituatie met m’n partner en onze twee kinderen. M’n collega’s zijn ook belangrijk: we werken samen aan dezelfde missie. Daarnaast ga ik af en toe naar een coach: zo nu en dan boek ik een sessie zodat ik gezien en gespiegeld wordt. Dat helpt me om de dingen weer helderder te zien, bij mezelf terug te komen en de juiste beslissingen te nemen. De dagelijkse yoga helpt me dat vast te houden. Ik zie het juist als uitdaging om persoonlijke ontwikkeling te koppelen aan m’n inzet voor een betere wereld in een zakelijke en prestatiegerichte omgeving. Wat me ook helpt is het boek dat ik in de zomervakantie las van Jacinda Ardern, de voormalige premier van Nieuw Zeeland. Ze schrijft daarin dat ze een sterke leider wilde zijn met een dunne huid: krachtig en sensitief. Dat inspireert me.’

Bonussen

We staan op, het is tijd om af te ronden na een ontmoeting van drie uur. Hadewych gaat een overleg in, ikzelf ga de trein in en m’n ogen even sluiten, dankbaar voor dit open gesprek. Terwijl we naar buiten lopen heeft Hadewych nog een nabrander:

‘Nog even over het haantjesgedrag: in veel financiële instellingen wordt dat aangewakkerd door bonussen. Wij werken vanaf het begin bewust met goede salarissen zonder bonussen. Dat draagt eraan bij dat we allemaal vanuit onze intrinsieke motivatie blijven werken. Het effect van financiële prikkels is bijna altijd korte termijn focus en ellebogenwerk. Je gaat het contact met collega’s en klanten als transactioneel zien: voor wat hoort wat. Terwijl Triodos opgericht is met een relationeel wereldbeeld: we gaan uit van verwevenheid, onderlinge afhankelijkheid en lange termijn betekenis. Dat geeft zoveel meer voldoening.’

Dit gesprek is deel van m’n research voor het boek dat ik schrijf: Leidinggeven met liefde voor het leven. Wil je op de hoogte blijven van meer van dit soort gesprekken? Meld je aan voor de Leadership for Life-nieuwsbrief.

Is het tijd voor een goed gesprek? Plan een vertrouwelijk kennismakingsgesprek van 20 minuten. Vrijblijvend en online, gewoon om te verkennen of het klikt.

Portret van Floris Alberse

Geschreven door Floris Alberse

Floris Alberse is sparringpartner voor bestuurders, directeuren en DGA's bij Leadership for Life. Hij combineert een achtergrond als socioloog en journalist met ruim acht jaar ervaring als gastdocent aan Nyenrode Business Universiteit en begeleidt leiders bij persoonlijk leiderschap, zingeving en moedige keuzes.

Meer artikelen

Nieuwsbrief

Levenslust
in je leiderschap

Ontvang inspiratie en ons nieuwste aanbod

  • Floris Alberse in gesprek met een groep deelnemers
  • Lotte Huijing spreekt tijdens een sessie
  • Groep deelnemers staat samen bij bomen tijdens een Leadership for Life-traject
  • Lotte Huijing in gesprek met een groep deelnemers
  • Kantine van Fort 't Hemeltje met groene bank onder bakstenen gewelf
  • Lotte Huijing licht iets toe bij een flipover
  • Gevel van Fort 't Hemeltje met grasdak en groene luiken
  • Groep deelnemers buiten met een hond tijdens een Leadership for Life-bijeenkomst
  • Luchtfoto van Fort ’t Hemeltje in het groen bij Houten

Nieuwsbrief

Levenslust
in je leiderschap

Ontvang inspiratie en ons nieuwste aanbod

  • Floris Alberse in gesprek met een groep deelnemers
  • Lotte Huijing spreekt tijdens een sessie
  • Groep deelnemers staat samen bij bomen tijdens een Leadership for Life-traject
  • Lotte Huijing in gesprek met een groep deelnemers
  • Kantine van Fort 't Hemeltje met groene bank onder bakstenen gewelf
  • Lotte Huijing licht iets toe bij een flipover
  • Gevel van Fort 't Hemeltje met grasdak en groene luiken
  • Groep deelnemers buiten met een hond tijdens een Leadership for Life-bijeenkomst
  • Luchtfoto van Fort ’t Hemeltje in het groen bij Houten

Nieuwsbrief

Levenslust
in je leiderschap

Ontvang inspiratie en ons nieuwste aanbod

  • Floris Alberse in gesprek met een groep deelnemers
  • Lotte Huijing spreekt tijdens een sessie
  • Groep deelnemers staat samen bij bomen tijdens een Leadership for Life-traject
  • Lotte Huijing in gesprek met een groep deelnemers
  • Kantine van Fort 't Hemeltje met groene bank onder bakstenen gewelf
  • Lotte Huijing licht iets toe bij een flipover
  • Gevel van Fort 't Hemeltje met grasdak en groene luiken
  • Groep deelnemers buiten met een hond tijdens een Leadership for Life-bijeenkomst
  • Luchtfoto van Fort ’t Hemeltje in het groen bij Houten